Selecteer een pagina

Luc Vervoort

uithetlevenvanHallo allemaal, ik heet Luc, ben 40 jaar, gelukkig getrouwd met Ingrid, 38 jaar, en heb 2 schatten van dochters, Marcia 14 jaar en Marissa 18 jaar. Bij mij is de eerste diagnose vastgesteld in 1989, toen was het spasmafolie, later in 1996 is het fibromyalgie geworden, in 1999 en vele onderzoeken later is er nog cvs en ms bijgekomen. Momenteel ben ik sinds 1998 thuis, en ben niet meer in staat om te werken. Wanneer juist de echte klachten zijn begonnen, kan ik mij niet meer herinneren, wel weet ik dat ik in mijn tienertijd niet altijd bij de beste heb behoord, maar heb wel aan topsport gedaan, namelijk turnen, was zelfs derde bij het Belgisch kampioenschap in mijn categorie, was toen 12 jaar, enkele maanden later brak ik mijn pols, beide beenderen waren los over, was toen 13 jaar, en heb sindsdien niet meer aan topsport gedaan. Toen ik 21 jaar was heb ik een bijna doodservaring meegemaakt. Heb dat toen op dat ogenblik niet beseft, maar pas enkele jaren later. Als jonge knaap sta je er niet bij stil. Moet toen wel zeggen, dat het toen erg vredig was, maar ga hier niet verder op in. Een andere keer misschien. In 1986 heb ik een verkeersongeval gehad, waarbij ik met de wagen 3 maal over kop ben gegaan, ben er heelhuids doorgekomen. Was ook de tweede maal dat mijn beschermengel mij heeft gered, ze wilden mij blijkbaar hierboven nog niet. Toen zijn de klachten in een stroomversnelling gekomen. Kreeg meer last van stramme spieren over heel het lichaam, was sneller moe, had last van ochtendstijfheid. Na enkele jaren na de huisarts te zijn geweest, en toen die op een gegeven moment het niet weer wist, stuurde hij mij door naar een specialist. Die heeft toen een cryptotetanietest gedaan, en zij na het onderzoek dat ik spasmafolie had. Hij schreef toen medicatie voor en dat was het dan. Dat was 1989. Ik sukkelde in die tijd ook met mijn rug, en ging daarvoor naar een specialist. Intussen werden de klachten maar erger. Mijn huisarts stelde voor om naar een reumatoloog te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Nou wat die man tegen mij vertelde was ongelooflijk, hij zie letterlijk:

“Mijnheer Vervoort, volgens mij bent u kerngezond en zit het tussen uw twee oren”.

Je kunt je voorstellen hoe ik reageerde, heb hem toen letterlijk vastgehad en ik zei tegen hem dat hij best psychiatrische hulp nodig had. Heb mijn huisarts toen letterlijk gezegd wat ik van hem vond. Ik was ontevreden over mijn huisarts, en ben toen naar een andere huisarts geweest, moet dat lukken dat hij juist een praktijk heeft op 50m van mijn deur. Ik moet zeggen tot op de dag van vandaag kan ik mij geen betere huisarts wensen. Heeft ervoor gezorgd dat ik bij een andere specialist kon voor mijn rug. Uiteindelijk ben ik dan in 1996 geopereerd aan mijn rug, laatste wervel was afgebroken van mijn staartbeen, in vaktermen noemen ze dat spondyolisthesis, maar de andere klachten bleven wel. De rugspecialist zag dat en in overleg met mijn huisarts hebben ze mij doorgestuurd naar een specialiste die werkzaam was op het gebied van cvs, fm, en ms. Wat was ik blij dat er iemand mijn klachten aannam en naar mij luisterde. Eerst een rits onderzoeken laten doen, en dan kwam het nieuws, u hebt fibromyalgie, boem en daar sta je dan. Je krijgt wel uitleg, maar toch wil je er meer over weten, had intussen een pc en internet, opzoekingen gedaan en wat bleek, ik was niet de enige. Met dien ten gevolge dat ik zoveel opzocht dat ik zelf de bomen niet meer door het bos zag.

Na verschillende medicatie te hebben gehad, onder andere verschillende magnesiumkuren (baxters, had toen een serieuze lek), begon ik veel problemen te krijgen met mijn benen, en ook de vermoeidheid begon toe te slaan. De specialiste had dat toen ook opgemerkt, en stelde voor om nog een reeks onderzoeken te doen. Na de onderzoeken, toen ik terug bij haar moest komen voor de uitslag, en ze die mij vertelde, kreeg ik een klap. “Mijnheer Vervoort, u heeft cvs en ms. Boem ik dacht dat mijn wereld verging. Ze voegde er wel aan toe i.v.m. met de ms, dat het virus na mijn 30 ste levensjaar in mijn lichaam is binnengeslopen, dat het niet tot volle uiting zal komen, maar dat ik er wel kleine ongemakken van zal hebben. Wel nu, in mijn geval zijn dat mijn benen. Nu, enkele jaren en depressies later heb ik alles aanvaard en heb ermee leren leven. Niet dat het altijd gemakkelijk is, maar heb ook voor mezelf een knop omgedraaid. Kijk je kunt wel ziek zijn, maar je naaste familie heeft daar ook problemen mee, en voor hun heb ik doorgezet. Al bij al mag ik niet klagen, het enigste “voordeel” dat mijn ziekte heeft voortgebracht, is dat wij nog een hechter gezin zijn dan daarvoor, en nu genieten wij samen van de dingen, die je vroeger niet eens zag staan.
Zo dit was mijn verhaal, ik weet dat de ziekte nooit zal weggaan, maar kijk toch met een positief gevoel naar de toekomst toe.

“Leven is makkelijker dan men denkt. Al wat je moet kunnen is het onmogelijke aanvaarden, het onmisbare missen en het onverdraagelijke verdragen“

Luc

Share This