Huilen is gezond

Door Lia van Huizen (Psycholoog)
_{Bron: Over Leven}

Er werd gebeld. Het duurde even voor de deur open ging.
De bewoonster had gehuild, dat was te zien. ‘Neem me niet kwalijk’, zei ze. ‘Ik kan er niets aan doen.
De tranen komen vanzelf. Maar nu gaat het wel weer’.

Eigenlijk te gek dat iemand zich voor zijn tranen moet verontschuldigen. Vooral als het om kanker gaat, wordt er wat afgehuild.
Het kunnen tranen van woede zijn omdat het jou toch maar treft.
Of tranen van angst om alles wat er gaat gebeuren. Maar ook tranen van verdriet en rouw om het verlies van een deel van je lichaam.
Tranen zijn uitingen van emoties. Van angst, schrik en verwarring.
Allemaal verwerkingsfasen waar we doorheen moeten.

Mensen voelen instinctief dat huilen kan helpen bij het verwerken van verdriet. Na een flinke huilbui voel je je lichter.
Huilen werkt bevrijdend. Huilen kan geweldig opluchten ook bij een goede uitslag.
Je krijgt het gevoel dat je er weer tegen kunt. De emoties de baas bent. Het helpt om dingen
op een rij te zetten die daarvoor één grote verwarrende massa waren. Er is weer perspectief.
Maar waarom schamen mensen zich er dan voor?

Het heeft alles te maken met onze opvoeding, onze normen en waarden, onze volksaard.
Jongens huilen niet, zei moeder vroeger. Een man moet flink zijn. Zo hebben mannen nooit geleerd hun emoties te tonen.
De huidige generatie denkt daar iets anders over. Nu mag het, maar moet misschien worden geleerd.
Want de huildrempel ligt bij mannen nog steeds hoger dan bij vrouwen.
Vrouwen waren nu eenmaal zwakke schepsels, die mochten eerder huilen. Tot vrouwen zich ook flink wilden voelen.
De huildrempel voor de beide seksen is nu aan het verschuiven.

In de Oudheid vergezelden jammerende vrouwen de dode op zijn tocht naar het nieuwe leven.
In Egyptische graftombes zijn daarvan nog afbeeldingen te zien. Vrouwen maakten van huilen hun beroep.
Ze lieten zich daarvoor inhuren. Bij een belangrijke uitvaart hoorde veel commotie.

Daar huilt men in groepsverband en in het openbaar. Hier doen we dat het liefst alleen en vooral binnenskamers.
Huilen is in onze cultuur strikt privé. Het mag, mits niemand het ziet. Is dat nog steeds ideaal?
Zou huilen niet een geweldige functie kunnen hebben, die helpt een emotionele aanslag als kanker te verwerken?

Gelukkig wordt hier, hoewel nog op bescheiden schaal, wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.
Prof. A. Vingerhoeds uit Tilburg wil antwoord geven op de vraag ‘Is huilen gezond’?

Dergelijk onderzoek zal ons meer leren over de functie van het huilen. Waarschijnlijk niet zozeer in
relatie tot het lichamelijk welbevinden, maar meer als herstel van het zenuwsysteem na een
zware emotionele inspanning.

Huilen geeft lucht en ruimte. Het kan de geest weer gezond maken. Huilen mag.
Het is zelfs een luxe als je het kunt. Niet iets om je voor te schamen.
Wel een belangrijk hulpmiddel om een zware klap te boven te komen.

Commentaar Huub
Als je bovengenoemd artikel leest dan weet je eigenlijk al méér dan genoeg. Huilen mag!
Een zeer goed artikel. Lia van Huizen praat hier dan over kanker, maar deze emoties komen bij ieder mens voor,
vooral mensen met een chronische ziekte. De emoties en gevoelens zijn bij een gezond mens minder heftig dan bij een
ziek mens en mensen die een trauma hebben opgelopen..

Om nóg meer over deze emoties en gevoelens te lezen en de fases te doorlopen heb ik een boekje
geschreven met als titel: Emoties en gevoelens van chronische patiënten. Het is een Ankertje boekje nr: 274
uitgegeven door uitgeverij Ankh-Hermes bv te Deventer. ISBN: 90-202-0153-0
Het boekje kost in iedere boekhandel in Nederland en België €6,00

Hoofdmenu

Advertentie

Zoeken