Selecteer een pagina

columns

 

 

 

 

Kortgeleden toerden mij vrouw en ik in ons voertuig genietend een stukje door ons mooie land. Het blijven stukjes want om diverse redenen ben ik gedwongen geregeld een stop te maken teneinde mij van enig vocht te ontdoen. En dat is best lastig als de sluiting niet geheel goed meer werkt en openbare toiletten, laat staan een rolstoeltoegankelijk invalidentoilet, nauwelijks te vinden zijn. Daarom hebben wij een lijstje in de auto waar die wel aanwezig zijn.  Helaas had ik ditmaal een niet geheel juiste berekening gemaakt en ontstond “hoge nood”, een gevoel dat de dames goed kennen en ik nu ook, omdat voor mij een boom ook niet echt geschikt is.

Gelukkig stond er een toilet op ons lijstje, niet te ver weg. Wij dus naar Hotel Spier, twee keer raden: te Spier, dat goed toegankelijk is op wielen, een prima toilet heeft en waar je in het restaurant met een rolstoel onder de tafel aan kunt schuiven. Hiermede eindig ik de lofzang over deze locatie omdat anders het risico van teveel reclame kan ontstaan en de eigenaar van deze website een gratis weekeind in het hotel krijgt aangeboden.

Voor de deur twee parkeerplaatsen voor invaliden, die beiden door een zeer klein rood autootje bezet waren, omdat in de logica van de bestuurder je op diagonale parkeervakken je uiteraard loodrecht dient te parkeren. Er was wel een Gehandicapten Parkeer Kaart aanwezig, maar het vermoeden onzerzijds rees wel dat de handicap eerder geestelijk als lichamelijk zou kunnen zijn. Bij mij kwam in ieder geval het beeld op van twee naast elkaar geplaatste hoofdjes met grijze krulletjes die met 20 kilometer door de winkelstraat tuffen en ieder moment op de rem trappen teneinde de koopjes in de aanliggende winkel te bestuderen of een zwart vlekje voor de ogen voorrang te verlenen bij het oversteken.

En het bleek juist: Toen wij onze auto verderop hadden geparkeerd, ik in de rolstoel was gehesen en m’n vrouw dit geheel in hoog tempo ( gezien de nood! ) richting ingang duwde, bleek een dame van een jaar of 70 het autootje te hebben opgehaald, blokkerend met een open deur dwars voor de ingang te hebben gezet en inmiddels met een eveneens grijze dame, slecht ter been, haar ondersteunend met een slakkengang richting het open deurtje te begeleiden.
Gevolg uiteraard dat geen mens er meer door kon, laat staan mijn rolstoel. Je kreeg het gevoel dat ze het erom deden, maar dat zal wel niet. Meestal zijn dit type  mensen te dom om zelfs dat te begrijpen, omdat ze slechts in hun eigen wereldje leven.

Het verschijnsel is helaas niet nieuw. Het komt veel voor en ook bij chronisch zieken en gehandicapten. Omdat ze teveel met zichzelf en met hun eigen ziekte of handicap bezig zijn hebben ze weinig tot geen oog voor anderen met soortgelijke beperkingen. En dat is jammer, want samen zijn we sterk, juist in de overeenkomst van de verschillen.

P.S.   Ik heb het toilet nog net droog gehaald.

©leftfoot 2015

Share This