Selecteer een pagina

columns

 

 

 

 

 

Het is niet mijn gewoonte een politiek getint verhaal te schrijven, maar de situatie dwingt me er eigenlijk toe. Omdat er nogal veel gebeurt of gaat gebeuren, terwijl wij – gehandicapten en chronisch zieken – er nog niet veel van horen of (mogen) begrijpen en juist daardoor niet weten wat we voor de/het kiezen krijgen. In de media wordt van alles medegedeeld of gesuggereerd over wat is geregeld of gaat worden, jeugdwet, wmo2015, participatiewet, decentralisatie, afschaffing WtcG, etc, etc., en dat allemaal met ingang van 2015.

Eén ding is zeker: alle bovenstaande maatregelen vanuit Den Haag houden een bezuiniging in. Er zit echter een zeer grote adder onder het gras: Ze hebben aldaar bedacht dat de besteding van de beschikbare gelden én de uitbetaling ervan in de toekomst niet door Den Haag (landelijk) maar door de Gemeente (lokaal) moet worden gedaan.

Dus als je vragen hebt over de uitvoering van de bezuiniging moet je volgens de Rijksoverheid bij de Gemeente zijn, terwijl de Gemeente op dit moment, net als wij, over het hoe en wat nog steeds in het duister tast. En dat is schandalig en nog erger is eigenlijk dat we over enkele weken een Gemeenteraad moeten kiezen die over de besteding van al dat geld moet gaan beslissen. Overigens mag de Gemeente dat geld ook aan wegen, lantaarnpalen, tekorten op grondzaken, beperking van verhoging van WOZ-heffing of weet-ik-veel-wat en aan de niet te vergeten “uitvoeringskosten” besteden. En bijna nergens wordt over die miljoenen in de verkiezingsprogramma’s van de partijen gesproken. Terwijl het feitelijk toch overdracht van inkomensbeleid aan de gemeentelijke leiders is en dat is echt een nieuw fenomeen in Nederland. En op deze wijze kunnen het Rijk en de gemeente zich achter elkaar verschuilen, oftewel “Het kastje en muur verhaal” is geboren en de burger in de kou gezet. Ergens lijkt het wel op de wijze van sexuele voorlichting in de jaren vijftig aan de jeugd kort voor hun huwelijk: Vlak voor de plechtigheid werd tegen Marie gezegd “Doe maar alles wat Jan zegt” en tegen Jan zei men (uiteraard) niets.

Op die wijze kunnen alle politici de handen in onschuld wassen en de oorzaak van de problemen bij de zogenaamde niet-interesse van de kiezer leggen. Kortom, wordt wakker, ga ervoor en zoek die partijen bij de gemeenteraad die het extra geld vanuit deze regelingen gegarandeerd willen besteden aan de zorg voor gehandicapten en chronisch zieken en daar duidelijkheid over geven.

Op 19 maart geen stem uitbrengen zal een kies-pijn kunnen veroorzaken die geen tandarts in de komende jaren kan verhelpen.

© Leftfoot 2014

Share This