Selecteer een pagina

columns

 

 

 

 

 

Ik zat zo nu en dan verplicht naar de wedstrijden van de Olympische Spelen te kijken en wat overig nieuws. Niet dat ik zo sportief ben, maar je wordt er in de media zwaar mee geconfronteerd.  Kortom, je deugt echt niet als je ook maar iets – van vooral de Nederlandse deelnemers –  mist. Wat zijn we trots op onze gezonde prestaties bij de spelen. Alsof we het allemaal zelf hebben gedaan en niet thuis op de bank met een pilsje van een sponsor en wat zoutjes van een andere sponsor hebben zitten staren naar de beelden op TV, al commentaar leverend via de mobiele apps van een derde sponsor met zogenaamde vrienden, die uiteraard naar dezelfde beelden keken en dus niet op ons commentaar zaten te wachten. Het is trouwens toch al kenmerkend dat op de TV  bij een wedstrijd tussen 2 personen er door 2 personen verslag wordt gedaan en vervolgens door minimaal 3 andere personen – voor- én achteraf – urenlang commentaar moet worden geleverd.

Helaas is dit in ons land gewoon, oftewel de norm, geworden. Gezond zijn is verweven met sport en sport met prestaties. Oeps…  eehh … openbaar zichtbare prestaties. Want “gezonde mensen sporten” stellen de sponsorende verzekeringsmaatschappijen, mobiele verbindingen leggende organisaties, etc., etc.  En dat wordt breed uitgedragen via media, overheid en reclame(geld)…   gezonde mensen bedrijven topsport of iets daar tegenaan en dragen daarmee dus bij aan de gezonde samenleving en de beheersing van de gezondheidskosten. En daar moeten zij voor worden beloond.

Je zal maar een ziekte, beperking of handicap hebben. Het begint met medicijnen. Dat is op zich niet erg, maar het gaat om bijwerkingen. Prednison bijvoorbeeld veroorzaakt gewichtstoename en dat is, geloof het of niet, een probleem. Want als je BMI hoger is als een bepaalde norm ben je ongezond bezig en dus volgt op zijn minst een premieverhoging ziektekostenverzekering. Hetzelfde volgt als je niet aan kunt tonen genoeg te bewegen –  lees: wandelen, lopen, joggen.  Je zal maar rolstoelafhankelijk zijn.

Jarenlang vochten chronisch zieken en gehandicapten om een plaats in de samenleving, het recht op deelname aan de samenleving, het recht op werk en om een bijdrage te mogen leveren aan de samenleving…  participeren dus. En nu is er een wet waarin zij dat recht krijgen, alhoewel het meteen verplicht is op straffe van boetes bij het niet-uitoefenen van dat recht en – uiteraard – zonder garanties van aanpassing van attitude vanuit de samenleving.

Eigenlijk is het een schande dat nog steeds niet wordt ingezien dat meedoen in de samenleving door gehandicapten en chronisch zieken van hen een topprestatie eist. Gewoon doorbijten bij medicatie, revalidatie en vechten tegen de, soms absurde, eisen van de samenleving. Want je moet bewijzen dat je één van ons bent en dat kan alleen als je aan kunt tonen dat je net zo goed bent als “onze” topsporter. Eén ding is zeker: zolang de “gezonde” mens de lat hoger legt voor iemand met een beperking dan voor zichzelf zal dat nooit lukken.

En alleen al in dat licht bezien zijn de nieuwe wetten in feite slechts een ontkenning van het recht op participatie, een bevestiging van de reeds lang bestaande vooroordelen en zullen slechts bijdragen aan de toeneming (van het gevoel) van uitsluiting van chronisch zieken en gehandicapten. De “inclusieve samenleving” is echt nog héél ver weg.

© Leftfoot 2014

Share This