Selecteer een pagina

“ELSJE”
Ik ga nu iets vertellen wat me jaren geleden is overkomen.
Vreemd? Nee, niet vreemd…het blijft me altijd bij en
dan precies weer tegen het aankomend carnaval denk ik eraan.

Bij ons in de buurt was een verzorgingshuis.
En achter het grote raam zat altijd een oude mevrouw met een
pop in haar hand. En als ik langs kwam om naar de winkel
te gaan, zwaaide ik altijd even naar haar.
Ze zwaaide terug.

Dit heb ik zo jarenlang gedaan. Even zwaaien…
beetje plezier voor deze mevrouw.
We moesten met een groepje tijdens een carnavalsavond
daar in dat verzorgingshuis optreden.
Ik kwam binnen en deze mevrouw herkende mij, al was
ze dement. Ze zwaaide weer met op haar arm de pop.
Na ons optreden ging ik even naar haar toe om wat te praten.

(ik zeg nu precies wat ze toen tegen me zei, zónder schaamte…)

Ze zei: ‘Weet je toen we lekker hebben geneukt, kwam Elsje
ter wereld. Ja, écht het is jouw kindje. Jouw dochtertje Elsje.
Wil je haar ook even vasthouden?
Ze gaf de pop aan mij en ik streelde de haren van de pop. Gaf de pop later
aan haar terug. Ze had tranen in haar ogen en wiegde de Elsje,
keek me aan met de woorden…zie je wel dat je een lieve papa bent?”.

Ik was helemaal ontdaan. En wéér…elke morgen zwaaide ik naar
haar, totdat de stoel leeg was. Ging naar binnen en vroeg waar
de mevrouw met de pop was.
‘Helaas…mevrouw is vannacht overleden.’
Ik was er kapot van…en ik kon het niet voor me houden en vroeg
naar Elsje.
‘Ach ja…Elsje…die lig bij haar in de kist, haar kindje!’

Elke keer tegen dat onze carnavalsprins gekozen wordt
gaan de gedachten weer naar haar toe.

Tot volgende maand.

Huub